Hoofd menu

Lucille mesologie

Het is nu bijna 20 jaar dat mijn vader er niet meer is. Op 55-jarige leeftijd overleed hij aan een “complicatie bij een niertransplantatie“. Dat was de officiële doodsoorzaak. Na privé onderzoek kwamen we erachter dat er bij de transplantatie er een fout is gemaakt, en dat hij door deze fout is gestorven. In het begin was ik vooral boos. Boos over een leugen en boos dat zij blijkbaar een leugen mogen vertellen. Voor mij was dat misschien ook de reden dat ik voor ik de zorg als beroep heb gekozen.gezondheid

Toen wij 16 jaar geleden naar Nederland kwamen, dacht ik een huisartsenopleiding te gaan volgen. Er gebeurde echter van alles en dat maakte dat ik bij de opleiding Mesologie terecht kwam. Nu, achteraf ben ik blij dat ik deze weg heb bewandeld. Alleen de boosheid, die heeft bij mij nog een weg te gaan.

Als ik eerlijk ben, kijk ik nu wel anders tegen mijn vader en zijn gezondheid aan. Ik begin andere vragen te stellen. Wat als hij niet altijd zoveel pillen had genomen om maar af te vallen? Wat als hij niet van een “arts met aanzien” die injecties had gekregen om af te vallen? Wat als….?? Zijn medicijngebruik was niet normaal. Waarom was hij nierpatiënt geworden? Was dialyse niet gewoon de oplossing? Waarom een orgaan transplanteren? Was hij er niet zelf verantwoordelijk voor dat zijn nieren het niet meer deden?

Ik kreeg gisteren het verzoek om een petitie te tekenen dat de Zorg niet zoveel zou moeten inleveren. Zou ik dat willen tekenen? Ja, ik ben het ermee eens, gehandicaptenzorg, en mensen met een beperking, daar moet jij met je handen vanaf blijven. Maar moeten wij blijven betalen voor mensen met klachten die komen door hun eigen “onkunde” of de manier waarop zij voor zichzelf zorgen? Als iemand alleen maar “kunsmatig” voedsel eet, plofkippen koopt of overmatig alcohol gebruikt, om nog maar niet over de Mac te beginnen – moeten wij er met zijn allen voor opdraaien dat de zorg hiervoor gaat betalen?

Ja, ik weet ook dat de gemeenten flinke subsidies voor preventieve zorg aan de GGD geven om mensen goede voorlichting te geven. Maar wie regelt hier de voorlichting? Gerespecteerde bureaus, waar ze het zouden moeten weten, maar die worden betaald door de voedingsindustrie en de supermarkten. Ik houd mijn adem in als ik die zogenaamde “gezonde maaltijden” op school voor de Koningspelen voorbij zie komen. Wie gelooft er nou nog dat melk goed voor ons is…..?

In mijn praktijk hoor ik niks anders dan onbegrip en vage klachten. Als ik mensen ga begeleiden in wat goed voor hun als persoon is, in plaats van algemene adviezen te geven, knappen ze niet alleen op, ook hun medische kosten worden lager. Daar wordt de farmacie niet blij van, maar jij zou toch denken dat de overheid, of ten minste jouw eigen gemeente er blij mee zou zijn.

Niets is minder waar. Je bent een roepende in een woestijn van onbegrip, ongeloof en krijgt zelfs uitspraken van “kwakzalverij” om je oren! Nou, voor zweverige dingen moet je niet bij mij zijn, ik ben zo nuchter als maar kan. Maar die confronterende vragen zijn wel lastig.

Ik maakt het nu naast mijn praktijk een levenstaak om mensen te informeren. Lezingen, workshops, alles om een begin te maken op weg naar mijn doel: om mensen bewust te maken hoe zij zelf de verantwoordelijkheid kunnen nemen voor hun eigen gezondheid.